Mijn 10 favoriete albums van 2017

1. Code Orange – Forever


2. Mastodon – Emperor Of Sand


3. Trivium – The Sin And The Sentence


4. Kendrick Lamar – DAMN.


5. Knuckle Puck – Shapeshifter


6. Can’t Swim – Fail You Again


7. Foster The People – Sacred Hearts Club


8. The Shins – Heartworms


9. Vince Staples – Big Fish Theory


10. Sorority Noise – You’re Not As _____ As You Think


Beste liedjes van 2017:


En… voorgaande jaren:

2016:

1. Thrice – To Be Everywhere Is To Be Nowhere

2. Hesitation Wounds – Awake For Everything

3. A$AP Ferg – Always Strive And Prosper

4. Touché Amoré – Stage Four

5. Michael Kiwanuka – Love and Hate

6. Kvelertak – Nattesferd

7. Biffy Clyro – Ellipsis

8. Gojira – Magma

9. Deftones – Gore

10. Young The Giant – Home Of The Strange

2015:

1. Ghost – Meliora

2. Alabama Shakes – Sound & Color

3. Father John Misty – I Love You, Honeybear

4. Lamb Of God – VII: Sturm Und Drang

5. Action Bronson – Mr. Wonderful

6. Kendrick Lamar – To Pimp A Butterfly

7. Trivium – Silence In The Snow

8. Baroness – Purple

9. BadBadNotGood & Ghostface Killah – Sour Soul

10. Tame Impala – Currents

2014:

1. Bombay Bicycle Club – So Long, See You Tomorrow

2. Schoolboy Q – Oxymoron

3. Marmozets – The Weird and Wonderful Marmozets

4. Antemasque – Antemasque

5. Foo Fighters – Sonic Highways

6. Weezer – Everything Will Be Alright In The End

7. Of Mice and Men – Restoring Force

8. Crosses – Crosses

9. Royal Blood – Royal Blood

10. Heartist – Feeding Fiction

2013:

1. Killswitch Engage – Disarm The Descent

2. Biffy Clyro – Opposites

3. Kvelertak – Meir

4. Stromae – Racine Carrée

5. Pusha T – My Name Is My Name

6. Bring Me The Horizon – Sempiternal

7. Mayer Hawthorne – Where Does This Door Go

8. Jimmy Eat World – Damage

9. Jay Z – Magna Carta … Holy Grail

10. Drake – Nothing Was The Same

2012:

1. Kendrick Lamar – Good Kid, M.A.A.D. City

2. Linkin Park – Living Things

3. The Shins – Port Of Morrow

4. Deftones – Koi No Yokan

5. Dr. John – Locked Down

6. Stone Sour – House of Gold & Bones Pt. 1

7. Arcane Roots – Left Fire

8. Michael Kiwanuka – Home Again

9. Bloc Party – Four

10. Papa Roach – The Connection

2011:

1. Adele – 21

2. Jay Z & Kanye West – Watch The Throne

3. Mastodon – The Hunter

4. Foo Fighters – Wasting Light

5. Young The Giant – Young The Giant

6. J. Cole – Cole World: The Sideline Story

7. Foster The People – Torches

8. U-Niq – Scheepsrecht

9. Yelawolf – Radioactive

10. Zo Moeilijk – Nieuwe Moves

Levensbelangrijke Albums | Killswitch Engage – Alive Or Just Breathing | #11

Op 16 november 2002 was ik 13. Het was het allereerste (betaalde) concert waar ik heen ging (sorry mam). Het was niet zomaar een concert, het was Roadrage van Roadrunner Records. Zoals je bij de vorige Levensbelangrijke Albums kon lezen heeft Roadrunner Records voor eeuwig mijn leven veranderd door bands zoals Slipknot, Trivium, Sepultura en Killswitch Engage. Roadrage was een concept waarbij de 3 meest opkomende bands van het label samen op tournee gingen. Op 16 november 2002 waren dit Killswitch Engage, 36 Crazyfists en Five Pointe O (RIP). Alledrie hele toffe bands met wortels in de hardcore/metalcore.

Killswitch Engage was de eerste band waardoor ik verliefd werd op metalcore. Ik was al op mijn 11e in contact gekomen met Biohazard, een van de kopstukken van de hardcore. Door mijn liefde voor Biohazard werd ik ook snel verslaafd aan de modernere hardcore sound van Killswitch Engage, die later werd opgenomen in het rijtje van revolutionaire bands onder de vlag ‘New Wave Of American Heavy Metal’. Bands zoals Shadowsfall en Lamb of God werden onder dezelfde vlag gepresenteerd door de metal-media. Met Killswitch Engage kwam ik aanraking door het nummer ‘Numbered Days’ wat stond op een sampler-album van Roadrunner Records. Het was zo bruut en recht-door-zee dat ik het nummer op repeat had staan op een gegeven moment. De toenmalige zanger Jesse Leach werd direct een idool van me. Al snel stapte hij om persoonlijke redenen uit de band en verving zanger Howard Jones hem die de band ook naar een climax heeft gebracht (no pun intended), het volgende album ‘The End Of Heartache’ ging namelijk binnen no-time goud in de VS. Maar om de 013 te zijn, en een andere zanger te zien dan de zanger waarmee je bekend bent, is toch lastig. Maar de show was episch, heel episch.

Toch leuk om te benoemen, in 2013, 11 jaar later, kwam Jesse Leach weer terug bij Killswitch Engage. Howard Jones verliet de band vanwege gezondheidsissues. Leach was recentelijk weer in een muzikale boot gestapt met Killswitch Engage gitarist Adam D in de band Times of Grace. De vocalen van Jesse Leach op Roadrunner United en Times of Grace beloofden al veel goeds. Toen hij terug kwam bij KSE was ik blij als een klein fucking kind. Het album wat toen uitkwam, Disarm The Descent’, was ook zeker een van mijn favoriete albums van 2013. Misschien wel mijn favoriete. De stem van Leach is me dus altijd wel bijgebleven omdat hij voor mij een hele belangrijke stem was in mijn jeugd. Door alles wat ik meemaakte in die tijd als puber en de tracks van ‘Alive Or Just Breathing’ voor mij uitdrukten wat ik voelde, in de vorm van muziek, is dit album een van de belangrijkste albums in mijn leven.

Rise Inside
Op het nummer ‘Rise Inside’, wat overigens een van de eerste liedjes was die ik hoorde van dit album, wordt de zin ‘Hatred Is A Weakness’ geroepen door Jesse Leach. Dit is een zin die me altijd is bijgebleven vanaf het moment dat ik de zin voor het eerst hoorde. Door die boodschap heb ik altijd stilgestaan bij het woord ‘haat’ en hoe ‘groot’ dit woord eigenlijk is. En dat je niet zomaar iemand kan haten, tenzij je echt gegronde redenen hebt. En vooralsnog moet je bewegen vanuit liefde, en nooit vanuit haat omdat het letterlijk een zwakte is. Heel bizar eigenlijk hoe een kleine zin in een heel groot lied zoveel invloed kan hebben op je voor de rest van je leven. Ook als ik nu kijk naar de Instagram-account van Jesse Leach dan zie ik een ambassadeur van diversiteit, liefde en is hij een van de extreem positieve gezichten van de scene. Topgast. En nog steeds heel blij dat ik zo’n fan ben van hem.

Levensbelangrijke Albums | Roadrunner United – The All-Star Sessions | #10

Toen ik 10 was kwam ik aanraking met de muziek van Soulfly. Dit was de eerste keer dat ik de stem hoorde van Max Cavalera. Dit was in 2000, en het album ‘Primitive’ kwam uit. Omdat ik luisterde naar Limp Bizkit zei een klasgenoot tegen me dat ik dit ook wel vet zou vinden. Op de achterkant van de cd stond prominent ‘Roadrunner Records’. Dat jaar kwam ik ook in aanraking met de muziek van Slipknot, die bij hetzelfde, van oorsprong Nederlands, label zaten. Voor mij was het puur 1+1=2. Als er twee toffe bands bij hetzelfde label zitten, dan moet de rest ook wel in mijn straatje liggen. Machine Head, Sepultura, Spineshank, Dry Kill Logic, Type O Negative, 36 Crazyfists, Killswitch Engage, Deicide – ik vond alles tof. Ik werd verliefd op Roadrunner, ik kreeg een ware obsessie met dit legendarische label en ik ging letterlijk alles beluisteren wat op dit label verscheen. Ik had een bijbaantje tussen mijn 10e en mijn 14e op de boekenmarkt in Delft, Den Haag en andere steden. Ik verkocht oude boeken, en ik kreeg een x bedrag aan het einde van de dag. Ik stopte altijd op een tactisch moment, nog nét voordat de platenzaak zijn deuren sloot. Zodat ik nog even snel mijn zojuist verdiende geld direct kon uitgeven aan nieuwe muziek. En zo ging dat jaren door, ik verdiende geld en ik gaf het meteen uit aan nieuwe muziek. Want ik kon niet zonder nieuwe muziek, en vooral Roadrunner Records verdiende goed geld aan mij. Mijn obsessie ging lekker, maar alles kwam pas echt samen tot een muzikaal orgasme toen Roadrunner United uitkwam in 2005. Ik was toen 15.

Roadrunner Records speelt dus al mijn hele leven een hele belangrijke rol. Toen ze 25 jaar bestonden vond A&R-god Monte Conner het een leuk plan om een album te maken met alle grootheden uit de geschiedenis van Roadrunner. Iedereen mocht meedoen, zelfs Nickelback, maar die hebben gepassed volgens alle roddels. Alles en iedereen die ik op een voetstuk had staan kwam samen in dit project, en het toffe was dat alle liedjes werden gemaakt vanuit 4 teamcaptains: Matt van Trivium, Joey van Slipknot, Robb van Machine Head en Dino van Fear Factory. Vier hele verschillende muzikanten, uit verschillende genres met verschillende vrienden uit hun Roadrunner-fase. 4 Team Captains, 56 muzikanten uit 54 verschillende bands. De hele totstandkoming van het project was voor mij wonderbaarlijk. Bij de CD zat een making-of DVD met een gruwelijke documentaire over het project en hoe alles is verlopen. Je kreeg als fan te zien hoe het kantoor van Roadrunner eruit zag en hoe mensen werken bij zo’n groot label. Je zag bijvoorbeeld (een beetje overdreven) dat artwork werd uitgeprint en ter controle langs A&R-guru Monte Conner ging. Toen ik hem zag, een guy met een achtergrond in de New York Hardcore, die werkte bij het grootste metal-label ter wereld; een guy met passie en die van zijn passie zijn werk heeft gemaakt; toen dacht ik: ik ga later bij een platenmaatschappij werken. Alles gebeurde in mijn hoofd door dat ene moment in die documentaire. Ik werd verliefd op het gegeven dat je een liefhebber kan zijn en dat je daar je werk van kan maken. Vanaf dat moment was ik gedreven om mijn dat ook mijn realiteit te laten zijn. Sky’s the limit.

Alles, maar dan ook alles rondom dit project voldeed aan al mijn verwachtingen. Het album was tof, de documentaire was tof, je kreeg een poster bij de cd met alle deelnemers erop, het werd gepresenteerd als voetbalclub, de live-dvd van de releaseparty was tof. Alles klopte gewoon. Ook de diversiteit in teamcaptains klopte: allemaal verschillende generaties deden mee. Artiesten waarvan bekend was dat ze beef hadden met Roadrunner deden gewoon mee (s/o naar Daryl Palumbo) en de combinaties waren onwerkelijk bijna. De vocalisten waren heel goed uitgekozen, bassisten, solo-gitaristen, drummers – het was in alle opzichten het tofste project wat een label ooit heeft gedaan, hands down. Voor een metal-fan was dit echt hemel, vooral met een Roadrunner obsessie. Alle muziekstijlen van het label waren ook goed gerepresenteerd: punk, hardcore, metalcore, black metal, gothic, nu-metal, voor iedereen was er wel iets. Maar overall moet je het voelen om het te kunnen begrijpen. Dit label werd mijn eerste echte hobby en nog steeds speelt dit label een belangrijke rol in mijn leven. Veel bands die ik toen luisterde, luister ik nog steeds: Slipknot, Killswitch Engage, Trivium, Stone Sour, Kvelertak, Korn, Gojira, Code Orange en zo zijn er nog zat op te noemen. Vooral bands zoals Slipknot en Killswitch Engage hebben veel voor me betekend, ben ik later gaan luisteren naar innovatieve signings zoals Trivium (wat mij betreft de Metallica van nu is), Kvelertak (de beste band uit Scandinavie), Gojira (Europees No.1 metalband) en op dit moment mijn obsessie: Code Orange. Maar ik heb ook bands ontdekt via Roadrunner Records die destijds een licentiedeal hadden in Amerika of Europa zoals Lamb of God en Biffy Clyro (die mijn favoriete album allertijden hebben gemaakt, en wel mijn favoriete niet-metalband zijn). Kortom: zonder Roadrunner was ik nooit in de muziekindustrie gaan werken of had ik nooit interesse gehad in labels. Ik ben dus Monte Conner (die nu A&R is bij Nuclear Blast) en Roadrunner heel erg dankbaar voor alles wat ze muziek hebben gebracht.

Favoriet uitkiezen?
Het is bij dit album echt heel lastig om een favoriet uit te kiezen. Ik heb er 3 die echt divers zijn en eruit springen. Het eerste nummer wat ik hoorde van dit album, en wat werd gebruikt als aankondiging van de plaat, was ‘The Dagger’ waarbij je Howard Jones (ex Killswitch Engage) hoort op de vocals samen met Robb Flynn (Machine Head). Wat voor mij deze track echt maakt is dat deze twee helden samen op de vocals zitten, de slicke basslijn van Christian Wolbers (Fear Factory) en de gitaarsolo van Jeff Waters (Annihilator). Een andere favoriet is wat minder hard dan deze track en dat is ‘Tired ’n Lonely’ van team captain Joey Jordison (Slipknot!!!!!) op de drums en op de basgitaar. Maar je hoort bijvoorbeeld ook zijn maat Acey Slade (Murderdolls) op gitaar, James Root (Slipknot/Stone Sour) op de andere gitaar en niet te vergeten Keith Caputo (Life Of Agony) op de vocals en piano, heel blij met de combinatie en hoe die track is geworden. Leuk feitje: kort nadat dit album uitkwam heb ik Keith Caputo ontmoet en dat was mijn eerste ontmoeting ooit met een Roadrunner artiest (wat hij eigenlijk toen niet meer was..). Mijn laatste favoriet van de plaat is ‘No Way Out’ waar best wel verrassende mensen op meespelen. Ten eerste is het ook een track van Team Captain Joey Jordison (Slipknot) die voornamelijk gebruik maakte van Matt Baumbach (Vision of Disorder) in de basisopstelling als gitarist. Maar twee namen vallen op bij deze track, namelijk Junkie XL en Daryl Palumbo. Junkie XL was een van de vaagste signings ooit bij Roadrunner, hij was namelijk een DJ (vrij commercieel sound DJ) die getekend was bij een (Nederlands) metal-label. Het andere wat opviel was dat Daryl Palumbo (Glassjaw) de vocals deed op deze track, want hij stond namelijk erom bekend dat hij na zijn ervaring met Roadrunner nooit meer met een label zou werken. Hij was enorm kritisch over hoe Roadrunner (en labels in het algemeen) omgingen met hun artiesten. Palumbo had toen twee albums uitgebracht van Glassjaw via Roadrunner en was hier heel uitgesproken over altijd, dus dat hij meedeed aan het project was best verrassend. Tegenwoordig is hij getekend met zijn band Color Film bij Epitaph.

Levensbelangrijke Albums | Linkin Park – Hybrid Theory | #9

“We tekenden met stift vlammen op onze magere onderarmpjes omdat hij dat ook had”, ja dat deden we inderdaad. Ik deed dat. Ik zat in groep 7 van de basisschool en ik zag ‘One Step Closer’ op MTV. Man, ik was meteen verkocht. Ik ben letterlijk direct naar een platenzaak gegaan om de cd te kopen. Ik zat diep in Korn en Limp Bizkit dus de wat meer alternatieve en ruige shit was voor mij weggelegd maar Linkin Park was zo intens goed geproduceerd. De balans tussen de samples, rap en vlijmscherpe zang vs emotionele schreeuwings was perfect. Linkin Park was eigenlijk gewoon de naadloze bands onder de nu-metallers. Mensen vonden het te commercieel maar ik waardeerde hun om de liedjes, de goeie goeie liedjes. Anyway. Groep 7, ik tekende met viltstiften de tatoeages van Chester na, want ja, dat was echt de heftigste en tofste tatoeage die ik ooit heb gezien. Ik werd vervolgens uit de klas gestuurd en mocht de klas niet meer inkomen tot mijn armen weer helemaal schoon waren. Ik luisterde Hybrid Theory ongeveer 10 x per dag van begin tot eind.

Het is voor mijn hele generatie een belangrijk album denk ik. Zoals je ‘Freak On A Leash’ van Korn kent, ‘Wait And Bleed’ van Slipknot of ‘Rollin’’ van Limp Bizkit – zo ken ‘In The End’ van Linkin Park. Iedereen kent het. En omdat het zo’n epische status had bereikt was ook de vraag: hoe gaan ze dit volhouden en een vervolg geven? Hoe gaat een Nu Metal band zich evolueren tot iets wat relevant blijft over 10 jaar? Korn is dit niet gelukt, Limp Bikzit ook niet. Maar het is bijvoorbeeld Slipknot en ook Linkin Park gelukt om relevant te blijven na de Nu Metal hype. Deftones overigens ook, wil ik toch even noemen. Maar goed, we hebben het over Linkin Park. Na twee zeer succesvolle typische Nu Metal albums was die hele hype wel voorbij. Ze moesten iets nieuws doen, en die richting vonden ze met Rick Rubin. Drie albums hebben ze samen gemaakt, stuk voor stuk verschillend van elkaar en ook weer iets heel anders dan de eerste twee platen. Maar toch bleef het altijd Linkin Park, de liedjes waren altijd herkenbaar. Ik vond deze drie albums in hun hele carrière het interessants omdat ze daarop op zoek waren naar de verandering en naar mijn mening hebben ze dat, samen met Rick Rubin, heel goed uitgevoerd. Eigenlijk heeft iedereen lopen zeiken op Linkin Park na Meteora, maar als je carriere-technisch kijkt is dat juist wat hun populair heeft gehouden en dus relevant. Als ze nu nog Nu Metal hadden gemaakt waren ze een best wel trieste band, eerlijk. Wat Rick Rubin hier heeft gedaan zie ik ook bij Slipknot, hij heeft hun meest cruciale plaat geproduceerd van hun carrière. Volume 3 was de ommekeer van Nu Metal naar ‘Nu Wat? Metal’ en daarin heeft Rubin hun een nieuwe richting gegeven en hun sound relevant gehouden.

Ik denk dat haat uiteindelijk Chester de das om heeft gedaan. Hij ging duidelijk door een mental breakdown toen de reacties op de nieuwe plaat zo ontzettend negatief waren, wat hij blijkbaar niet had verwacht. Maar hij kon er niet mee omgaan, hij ging fans aanvallen op hun mening. Waardoor er ook weer meer olie op het vuur kwam, het was gewoon niet slim. Niks was gezond aan deze situatie, dat is duidelijk. Hij kon er totaal niet mee omgaan. Het verlies van iemand zoals Chester is doodzonde want hij was gewoon die guy die vlijmscherp kon zingen en moeiteloos kon switchen naar die schreeuw diep van binnen. Ik ken niemand zoals hij die zo’n penetrant geluid uit zijn strot kan krijgen dat je gewoon onzeker wordt over je eigen stem. Live was hij een fenomeen.

By Myself
In The End heeft het meeste bereik gehad van alle nummers op de plaat maar By Myself is en blijft mijn favoriet. Misschien wel het hardste nummer van de plaat waar de meeste agressie en/of frustratie in zit. Ik wou By Myself doen bij mijn muziekexamen in de brugklas maar dat was te lastig om te realiseren dus ik deed ‘In The End’ (ik deed de raps van Shinoda) met een klasgenoot. Daarna deden we met een hele band ‘The Ballad of Chaisey Laine’ van Bloodhound Gang. Het was allemaal te gek.

Levensbelangrijke Albums | Biffy Clyro – Puzzle | #8

Deze week is het precies 10 jaar geleden dat mijn favoriete album aller tijden uitkwam. Misschien een beetje vroeg in deze serie al om zoiets te roepen maar we hebben een mooi haakje dames en heren. En daarnaast stond ik afgelopen weekend weer te genieten van deze 3 prachtige Schotse mannen op Pinkpop. Ik heb deze band meer dan 10x live gezien en het verveelt me nooit en dus zeker een van mijn favoriete bands ever. Ze spelen dan ook verdomd veel in Nederland, dus ze laten me geen keuze. Maar het meest rare van dit alles is dat ik 10 jaar geleden dit album kocht, en 10 jaar later was ik samen met hun op Pinkpop op dezelfde vierkante meter. Dat is pas een besefmomentje.

Mijn liefde voor deze band begon officieel 10 jaar geleden. ‘Puzzle’ was uitgebracht in Europa bij het label 14th Floor, waar ze overigens nog steeds zitten. Ik was op dat moment 17 jaar, mijn oma was niet zo heel lang geleden overleden en mijn eerste serieuze relatie ever had een break nodig. Ik zat in een zware emo-bui en ik had sombere muziek nodig die ging over de dood en liefdesverdriet. Puzzle kwam als geroepen. Simon Neil had kort voor dit album zijn moeder verloren, wat te horen is op het hele album. Het verliezen van een belangrijk iemand in je leven staat centraal op deze plaat, en dat maakt het de sterkste plaat van Biffy Clyro tot op heden. Kort na de break tussen mijn vriendin en mij ging het weer aan, maar we hielden het niet heel lang meer vol. Toen het officieel gedaan was tussen ons viel ik weer terug op ‘Puzzle’. Sterker nog, elke keer dat mijn hart brak, greep ik terug naar deze plaat. Tot ’21’ van Adele uitkwam. Nee maar, serieus, Puzzle is nog steeds de belangrijkste plaat voor mij ever omdat het die emoties ademt, en er is geen plaat voor mij die zo oprecht aanvoelt als deze.

 

Get Fucked Stud
Naast alle oprechtheid van dit album is en blijft Biffy een hele cynische band. Tekstueel spelen ze met best veel onzin theorieën die ze zelf vooral heel grappig vinden, en de core-fans kunnen dit altijd wel heel erg waarderen. Titels, teksten, interviews, zelfs hun eigen bandnaam bevat een gezonde dosis cynisme. Er is 1 track die een zwaar cynische titel heeft, en ook is er qua tekst geen touw aan vast te knopen: “Get fucked stud, I know you will burn in hell for pretending to be the god of all men” en “My teeth are made of baby hair”. Ik begrijpt na 10 jaar nog steeds niet wat voor cryptische boodschappen deze track bevat maar het is wel mijn favoriete lied van deze plaat. Misschien juist omdat ie net afwijkt van de rest en in het emotionele slagveld heel erg opvalt. In feite zijn alle liedjes van ‘Puzzle’ geweldig, maar deze spant de kroon wat mij betreft.

Levensbelangrijke Albums | Eminem – The Marshall Matters LP | #7

Dre is god, en of je dat nou leuk of niet leuk vindt, hij heeft muziek veel gegeven. Veel composities, veel technologie maar ook heel veel talent. Snoop, 2Pac, 50 Cent, Kendrick. Het meest opvallende talent is Eminem altijd al geweest, een blanke jongen uit Detroit die serieus goed kan rappen. En niet alleen maar rappen over zijn verwaarloosde jeugd, maar ook met een komisch-kritische blik verhalen brengen. Eminem is de enige die dat goed kan, en hij is tot op de dag van vandaag nog steeds de enige die dit zonder tenenkrommend te zijn doet. Al is zijn muziek minder sterk nu dan dat het eerst was, eigenlijk hoort het zo te zijn. Je kan niet altijd de beste zijn.

In de jaren 1999/2000 was ik diep into de nu-metal scene en haar ontwikkelingen. Metal en rap gingen gladjes samen in deze korte periode en vooral het kamp van Dre, Eminem en Snoop waren goed bevriend met het kamp Limp Bizkit en Korn. Zelfs Dre, Snoop en Eminem waren te zien in de clip ‘Break Stuff’ van Limp Bizkit. Ook maakte Fred Durst samen met DJ Premier en Method Man de klassieker ‘N2Gether Now’. Zo zijn er nog talloze voorbeelden op te noemen (zoals Jay-Z en Linkin Park) maar daar gaat het nu niet om. Het was logisch voor die generatie om naar zowel metal als rap te luisteren. Eminem had volledig die attitude, hij had schijt aan alles en iedereen. Hij nam het op voor de scene, en dat trok me zo aan. Voor mij is dé belangrijkste rap-plaat van dat moment The Marshall Matters LP. 2001 van Dre was voor mij ook heel belangrijk, maar die plaat ken ik niet uit mijn hoofd. Van de intro tot de outro – MMLP heb ik duizenden malen geluisterd.

Mijn moeder vond het album te heftig. Het album is ook heftig, Eminem praat over alles wat je moeder wilt wat je niet moet weten. Hij vermoord zelfs zijn vrouw op een van de tracks, wat wel echt een klassieker is. Ik mocht het eigenlijk niet luisteren, maar toch deed ik het. Niet omdat ik het geweld verheerlijk maar omdat ik de humor van Eminem zwaar kon waarderen en omdat ik snapte wat hij zei. Het verschilt in feite niet zoveel van alles wat hard was, wat ik daarnaast luisterde. Ik denk dat de humor mij altijd het meest heeft aangetrokken tot Eminem, met zoals bij de Beasties, maar mijn favoriete tracks waren altijd de meest serieuze tracks.

The Way I Am
Er staan een aantal hele serieuze songs op de plaat maar The Way I Am is zeker mijn favoriete Eminem track allertijden. De story van Stan is natuurlijk ongeëvenaard maar The Way I Am komt altijd harder binnen bij me. Alle kritiek die er was op dat moment op Eminem en de scene is verwoord in de teksten van deze track. Zelfs identificeert Eminem zichzelf met Marilyn Manson die op dat moment ook onder vuur lag in verband met een schietpartij in Columbine. De discussie over gewelddadige muziek en hoe dit invloed had op de jeugd was op zijn hoogtepunt op dat moment. Ik zie The Way I Am als de anthem voor de underdogs. Wanneer mensen je proberen te vertellen hoe je moet zijn, terwijl je eigenlijk gewoon je eigen weg wilt volgen, is dit de track om te luisteren. In een notendop: hoe meeste pubers zich voelen. En ik was nog niet eens een puber op dat moment, en je ziet nu hoe slecht het is afgelopen met me.

Levensbelangrijke Albums | Audioslave – Audioslave | #6

smallaudioslave

In de zomer van 2004 was ik in Indonesië. De hoogtijdagen van mijn puberteit, 14 jaar met een hanekam en een Rage Against The Machine shirt aan. Ik was vooral heel erg in mijn eigen wereld, altijd op zoek naar nieuwe muziek om mezelf in te verliezen en te verdiepen in de raarste feiten over hoe een bepaald album tot stand is gekomen. Op mijn 14e ben ik voor het eerst in aanraking gekomen met de muziek van Rage Against The Machine. Door mijn interesse in nu-metal wou ik als kleine jongen erachter komen wat die muzikanten het meest heeft beïnvloedt. Dan kom je al snel uit bij Rage Against the Machine, RHCP een klein beetje en natuurlijk heel veel grunge. Door mijn uitgesproken muzieksmaak kreeg ik al snel vrienden in Indonesië, vooral omdat ik mijn favoriete bands altijd op mijn shirts stonden afgebeeld. Ik raakte in gesprek met leeftijdsgenoten in Indonesië die me aanspraken op mijn bandshirts. Alle jongens daar luisterden op dat moment als bezetenen naar Audioslave. Ik kende Audioslave wel van naam, maar had me nooit verdiept in de band.

“It is Rage Against The Machine but different singer. The singer of Soundgarden.”

Ik was helemaal verbaasd dat ik dit niet wist. Rage Against The Machine was belangrijk voor me, maar Soundgarden was misschien nog wel belangrijker geweest toen ik heel klein was. Mijn oudste zus is van de grunge-generatie. 8 jaar ouder dan ik en ze draaide thuis, tijdens haar puberteit, alleen maar Nirvana, Soundgarden, Alice in Chains en Stone Temple Pilots. Soundgarden was veruit het meest opvallend. Black Hole Sun heeft de meest creepy akkoordenschema’s en de clip die 24/7 op MTV was te zien maakte het alleen maar creepier. Als kind was ik hier zwaar van onder de indruk. Ook die stem van Chris Cornell was uniek, de soul bleef je gewoon voor altijd bij. Op het moment dat Rage en Soundgarden voor mij samenkwamen werd ik me bewust dat ik een meestwerk had overgeslagen in mijn muziekcollectie. Toen ik terug was in Nederland van vakantie kocht ik meteen de plaat. Vervolgens jatte mijn oudste zus de CD en kreeg ik hem nooit meer terug. Maar toen kocht ik hem gewoon alweer, want ik kon niet zonder.

In mijn muziekcollectie zaten cd’s van Black Sabbath, Killswitch Engage, Slipknot, Hatebreed, Shadowsfall, OTEP en allemaal zware zware bands. Audioslave was het buitenbeentje in mijn cd-collectie. Het was daardoor ook de enige ‘rustige’ of ‘zachte’ cd die ik in mijn bezit had. Dat brengt ons naar het feit dat ik de zoetste herinneringen uit mijn jeugd heb overgehouden aan het debuutalbum van Audioslave. Ik kreeg mijn eerste officiële relatie op mijn veertiende, zij was ouder, dus ik moest wel veel indruk maken. Ook toen het erop neerkwam dat de gierende hormonen toe waren aan de volgende stap in onze relatie moest ik wel muziek opzetten zodat niemand in het huis ons kon horen. Ik kon natuurlijk wel ‘Iowa’ van Slipknot opzetten, maar waar is de romantiek? De enige cd die ik KON opzetten in deze situatie was Audioslave. Dus die cd ging erin, en de rest is geschiedenis. Vooral ‘Who You Are’ en ‘The Last Remaining Light’ geven mij nog steeds kippenvel omdat ik voor altijd terugdenk aan dat moment; niet in details overigens maar gewoon, hét moment is voor iedereen memorabel. Toch? Of ben ik de enige. Nou ja, rot dan maar op.

Maar precies zoals alle albums in deze lijst luister ik dit album ook nog wekelijks. Het album is zo goddamn powerful. Cornell’s stem op deze plaat is ongeëvenaard. Zijn gospel-achtige sound gaat hand in hand met de funk van Tom Morello en de plaat is van begin tot eind retestrak geproduceerd door Rick Rubin. En het artwork, man man man, het artwork van Storm Thorgeson, prachtig. Het album straalt gewoon ‘klassieker’ uit, en dat is het.

Like A Stone
Het is misschien een beetje morbide, maar vooral heel toepasselijk na de dood van Chris Cornell, maar ik heb een lijst van 15 liedjes die ik gedraaid wil hebben tijdens mijn uitvaart. 15 liedjes die vertegenwoordigen hoe verdriet en verlies klinken in mijn oren. Gewoon de 15 meest zielige en mooie liedjes die ik ken. ‘Like A Stone’ van Audioslave staat voor mij op de eerste plek. Dit perfecte liedje over eenzaamheid raakt me elke keer dat ik het hoor en toen ik hoorde dat Chris Cornell zelfmoord had gepleegd kwam het kei- en keihard binnen. Net zoals ‘Say Hello 2 Heaven’ en ‘Fell On Black Days’ komen deze typische eenzame songs van Cornell 10x zo hard binnen als normaal en lijkt het net alsof hij het allemaal bewust heeft geschreven. Het is heel eng, maar het is vooral heel erg zonde en zielig dat het op deze manier heeft moeten eindigen voor een legendarische artiest die wat mij betreft de meest soulvolle stem ooit had voor een blanke man. Rust in vrede, gigantische eindbaas die je bent. Je hebt enorm veel voor mijn muzikale ontwikkeling betekent en ik vergeef je dat je een album met Timbaland hebt gemaakt. Xxx

Levensbelangrijke Albums | Slipknot – Iowa | #5

Op mijn linkerarm heb ik een gigantische tatoeage van een dubbelzijdige geit. Deze dubbelzijdige geit is een ode aan de belangrijkste band in mijn leven. Die band heet Slipknot. Mensen kijken me altijd raar aan als ik ze vertel hoe belangrijk deze band voor me is, want ze begrijpen het vaak niet. De mensen die dat wel begrijpen zijn de mensen die zelf in die sleur hebben gezeten van hun muziek en hebben ervaren hoe het voelt als een band je leven kan redden. Het klinkt heel emo allemaal, maar dat is wat het is. Ik heb niet de makkelijkste jeugd gehad, ik had een redelijk comfortabel leven tot mijn 8e. Mijn ouders gingen scheiden en ze waren genoodzaakt om ons huis te verkopen waar we zo fijn woonden. Toen ik 10 was werd het huis verkocht en op dat moment moesten we verhuizen en een nieuw leven beginnen in een nieuwe woning. Dit maal met 1 van mijn ouders in plaats van allebei. Rond die tijd ging ik ook naar hardere muziek luisteren omdat dat het enige was waarin ik kon ontsnappen van wat er om me heen gebeurde. Het (levens!)belangrijkste album in dat gehele proces voor mij was ‘Iowa’ van Slipknot.

Als je dit album goed kent hoef ik je niet uit te leggen wat er zich afspeelt binnen het concept. Het album is zo ontzettend rauw, vies en agressief. Alle woede die ik voor de wereld had op dat moment (ik was 11, bijna 12) kon ik filteren door de agressie van Iowa. Al mijn negatieve emoties verdwenen op het moment dat deze plaat op ging. Zelfs als ik nu een slechte dag heb, en ik zet het album op, dan ben ik instant kalm. Therapeutische muziek. Ik was waarschijnlijk mijn jeugd niet heelhuids doorgekomen zonder deze plaat, zo belangrijk is Iowa voor me. De woede op het album is ook gemeend, de band was kwaad op de muziekindustrie omdat er bepaalde muziek van hun verwacht werd na hun succesvolle debuutalbum. Door die druk hebben ze eigenlijk hun middelvinger opgestoken naar de labels en dit album als anti-reactie gemaakt. Op een zekere manier ervaarde ik mijn leven ook zo op dat moment. Mensen die me goed kennen weten dat ik een heel positief en sociaal persoon ben. Ik denk dat omdat ik een positief leven erop wou nahouden dat ik als een soort van anti-reactie mijn middelvinger opstak naar mijn omgeving en de negatieve dingen die om me heen speelden wou ontwijken. Zo kon ik die negativiteit kwijt in de muziek van Slipknot en kon ik positief door met mijn leven.

Dit is een album waarover ik uren en uren kan doorpraten. Ik ben volledig geobsedeerd door deze plaat en deze band en alles wat er qua sfeer en gebeurtenissen om dit album heen hangen. Toen ik 11 was sloot ik mezelf altijd op in mijn kamer met de stereo op vol volume en toen ging ik het hele boekje van de cd doorspitten. Teksten, credits, dankwoord, foto’s, illustraties en natuurlijk de muziek – ik was volledig geobsedeerd met dit album.


Disasterpiece
Als ik kijk naar het hele oeuvre van Slipknot dan is mijn favoriete nummer aller tijden ‘Disasterpiece’. Het is zo’n ontzettend destructief nummer, de teksten zijn enorm bitter en de muziek heeft zo’n extreme textuur. Ik denk dat de teksten van dit lied me ook bepaalde dingen lieten afvragen: “Hate ain’t enough to describe me, somewhere between screaming and crying. I’m not supposed to be here, I’m not supposed to be.” Het hele gevoel van ontsnappen van een negatieve omgeving wordt zo goed omschreven in dit nummer, onbewust maar toch met een reden is dit mijn favoriet geworden omdat de boodschap me pakte.

Levensbelangrijke Albums | Michael Jackson – Dangerous | #4

jawel

Ik ben een kind van 1989 en ik ben opgegroeid in een huis waar altijd muziek werd gedraaid. Mijn moeder draaide voornamelijk jazz, soul, klassiek of musicals. Mijn vader daarentegen was meer van the Doors, 10CC, the Beatles en Michael Jackson. Michael Jackson was voor mij mijn grote popidool, zoals voor velen. De man is zo extreem belangrijk geweest in de ontwikkeling van de popmuziek, dat is niet te ontkennen. Als je in 1989 bent geboren en je groeit op in een huis waar Michael Jackson wordt gedraaid dan is er 1 album wat tijdens je eerste jaren extra veel is gedraaid: Dangerous. Misschien wel de meest duistere plaat die Michael Jackson ooit heeft gemaakt.

Dangerous is niet zomaar een plaat, het is een heel andere sound van Michael Jackson dan men gewend was in die tijd. Het was de eerste plaat in een reeks platen van Michael Jackson die niét geproduceerd was door Quincy Jones. MJ had ervoor gekozen om te werken met mensen zoals Teddy Riley die in die tijd de bazen waren op het gebied van edgy R&B die de crossover maakte naar popmuziek. De samples, de viezige beats, de ballads, de gospel – alles was net iets viezer dan wat je normaal gewend was van the King of Pop. Dangerous is zo’n gigantische mijlpaal in de R&B (en eigenlijk ook hiphop, s/o Heavy D) dat dit album een fundament was in de vorming van mijn eigen muzieksmaak. Ik durf wel bijna te zeggen dat dit album het allerbelangrijkste album in mijn leven is.


Keep The Faith
Er staat 1 uitschieter (positief hoor) op deze plaat en dat is ‘Keep The Faith’. Dit nummer is pure gospel, en ook wel echt het enige nummer op Dangerous was die richting op gaat. ‘Keep The Faith’ is climax na climax na climax. Kippenvel van begin tot eind, prachtig!

Levensbelangrijke Albums | Beastie Boys – Hello Nasty | #3

img_0174

Als ik één album moet noemen waardoor ik verliefd werd op hiphop, dan is het ‘Hello Nasty’ van Beastie Boys. Wellicht een rare keuze voor een zware Beasties fan maar dit album kwam op dát moment in mijn leven toen ik alle muziek aan het ontdekken was. In 1998 kwam het album uit, in de zomer van dat jaar. In de herfst van dat jaar werd ik 9, en de cd van ’Hello Nasty’ stond bovenaan mijn verlanglijst. ‘Intergalactic’ was een gigantische hit op dat moment en elke keer dat de clip op tv kwam zat ik vastgeroest achter het beeldscherm. Wát een clip en wat een dikke track, vandaag de dag draai ik hem nog steeds – minimaal twee keer per week.

‘Hello Nasty’ vind ik zeker niet het beste album van Beastie Boys maar het was het eerste hiphopalbum waar ik verliefd op werd, en het eerste hiphopalbum wat ik van voor naar achter heb geluisterd. Tracks zoals ‘Body Movin’, ‘Electrify’ en ‘Remote Control’ waren voor mij de soundtrack van hoe hiphop óók kon zijn. Op MTV waren rond die tijd voornamelijk clips te zien van andere rappers die of heel veel sieraden hadden óf heel veel wiet rookten terwijl ze in de stripclub waren. Of een combinatie daarvan. Anyway, het stereotype van hiphop anno 1998 trok me niet zo op zo’n jonge leeftijd. Ik vond het vooral tof dat het tegengeluid wat Beastie Boys maakten lieten zien dat ook humor en bullshit een eigen plek hadden in de hiphopscene. Door Beastie Boys ben ik de jaren daarna meer de hiphop gaan opzoeken met een gimmick, daarom ben ik ook een gigantische fan geworden van Eminem. Ik was overigens niet de enige op die leeftijd in mijn klas die fan was van de Beasties. Ik had een klasgenootje destijds op de basisschool genaamd Bob, die een spreekbeurt deed over Beastie Boys en hierin nog een shout-out deed naar mij (shout-out naar jou, Bob).

Intergalactic

De clip van Intergalactic kwam op zijn piekmoment misschien wel 20x per dag voorbij op MTV. Zo vaak dat de clip eigenlijk irritant werd, maar als ik de clip nu opnieuw bekijk dan realiseer ik me hoe geniaal en grappig de clip daadwerkelijk is. Het liedje zelf heeft ook zijn irritatie-factoor maar het is zo’n belachelijk lekkere track met zoveel goede beat switches dat ie nooit zal vervelen. Draai deze maar op mijn begrafenis.