Levensbelangrijke Albums | Biffy Clyro – Puzzle | #8

Deze week is het precies 10 jaar geleden dat mijn favoriete album aller tijden uitkwam. Misschien een beetje vroeg in deze serie al om zoiets te roepen maar we hebben een mooi haakje dames en heren. En daarnaast stond ik afgelopen weekend weer te genieten van deze 3 prachtige Schotse mannen op Pinkpop. Ik heb deze band meer dan 10x live gezien en het verveelt me nooit en dus zeker een van mijn favoriete bands ever. Ze spelen dan ook verdomd veel in Nederland, dus ze laten me geen keuze. Maar het meest rare van dit alles is dat ik 10 jaar geleden dit album kocht, en 10 jaar later was ik samen met hun op Pinkpop op dezelfde vierkante meter. Dat is pas een besefmomentje.

Mijn liefde voor deze band begon officieel 10 jaar geleden. ‘Puzzle’ was uitgebracht in Europa bij het label 14th Floor, waar ze overigens nog steeds zitten. Ik was op dat moment 17 jaar, mijn oma was niet zo heel lang geleden overleden en mijn eerste serieuze relatie ever had een break nodig. Ik zat in een zware emo-bui en ik had sombere muziek nodig die ging over de dood en liefdesverdriet. Puzzle kwam als geroepen. Simon Neil had kort voor dit album zijn moeder verloren, wat te horen is op het hele album. Het verliezen van een belangrijk iemand in je leven staat centraal op deze plaat, en dat maakt het de sterkste plaat van Biffy Clyro tot op heden. Kort na de break tussen mijn vriendin en mij ging het weer aan, maar we hielden het niet heel lang meer vol. Toen het officieel gedaan was tussen ons viel ik weer terug op ‘Puzzle’. Sterker nog, elke keer dat mijn hart brak, greep ik terug naar deze plaat. Tot ’21’ van Adele uitkwam. Nee maar, serieus, Puzzle is nog steeds de belangrijkste plaat voor mij ever omdat het die emoties ademt, en er is geen plaat voor mij die zo oprecht aanvoelt als deze.

 

Get Fucked Stud
Naast alle oprechtheid van dit album is en blijft Biffy een hele cynische band. Tekstueel spelen ze met best veel onzin theorieën die ze zelf vooral heel grappig vinden, en de core-fans kunnen dit altijd wel heel erg waarderen. Titels, teksten, interviews, zelfs hun eigen bandnaam bevat een gezonde dosis cynisme. Er is 1 track die een zwaar cynische titel heeft, en ook is er qua tekst geen touw aan vast te knopen: “Get fucked stud, I know you will burn in hell for pretending to be the god of all men” en “My teeth are made of baby hair”. Ik begrijpt na 10 jaar nog steeds niet wat voor cryptische boodschappen deze track bevat maar het is wel mijn favoriete lied van deze plaat. Misschien juist omdat ie net afwijkt van de rest en in het emotionele slagveld heel erg opvalt. In feite zijn alle liedjes van ‘Puzzle’ geweldig, maar deze spant de kroon wat mij betreft.

Levensbelangrijke Albums | Eminem – The Marshall Matters LP | #7

Dre is god, en of je dat nou leuk of niet leuk vindt, hij heeft muziek veel gegeven. Veel composities, veel technologie maar ook heel veel talent. Snoop, 2Pac, 50 Cent, Kendrick. Het meest opvallende talent is Eminem altijd al geweest, een blanke jongen uit Detroit die serieus goed kan rappen. En niet alleen maar rappen over zijn verwaarloosde jeugd, maar ook met een komisch-kritische blik verhalen brengen. Eminem is de enige die dat goed kan, en hij is tot op de dag van vandaag nog steeds de enige die dit zonder tenenkrommend te zijn doet. Al is zijn muziek minder sterk nu dan dat het eerst was, eigenlijk hoort het zo te zijn. Je kan niet altijd de beste zijn.

In de jaren 1999/2000 was ik diep into de nu-metal scene en haar ontwikkelingen. Metal en rap gingen gladjes samen in deze korte periode en vooral het kamp van Dre, Eminem en Snoop waren goed bevriend met het kamp Limp Bizkit en Korn. Zelfs Dre, Snoop en Eminem waren te zien in de clip ‘Break Stuff’ van Limp Bizkit. Ook maakte Fred Durst samen met DJ Premier en Method Man de klassieker ‘N2Gether Now’. Zo zijn er nog talloze voorbeelden op te noemen (zoals Jay-Z en Linkin Park) maar daar gaat het nu niet om. Het was logisch voor die generatie om naar zowel metal als rap te luisteren. Eminem had volledig die attitude, hij had schijt aan alles en iedereen. Hij nam het op voor de scene, en dat trok me zo aan. Voor mij is dé belangrijkste rap-plaat van dat moment The Marshall Matters LP. 2001 van Dre was voor mij ook heel belangrijk, maar die plaat ken ik niet uit mijn hoofd. Van de intro tot de outro – MMLP heb ik duizenden malen geluisterd.

Mijn moeder vond het album te heftig. Het album is ook heftig, Eminem praat over alles wat je moeder wilt wat je niet moet weten. Hij vermoord zelfs zijn vrouw op een van de tracks, wat wel echt een klassieker is. Ik mocht het eigenlijk niet luisteren, maar toch deed ik het. Niet omdat ik het geweld verheerlijk maar omdat ik de humor van Eminem zwaar kon waarderen en omdat ik snapte wat hij zei. Het verschilt in feite niet zoveel van alles wat hard was, wat ik daarnaast luisterde. Ik denk dat de humor mij altijd het meest heeft aangetrokken tot Eminem, met zoals bij de Beasties, maar mijn favoriete tracks waren altijd de meest serieuze tracks.

The Way I Am
Er staan een aantal hele serieuze songs op de plaat maar The Way I Am is zeker mijn favoriete Eminem track allertijden. De story van Stan is natuurlijk ongeëvenaard maar The Way I Am komt altijd harder binnen bij me. Alle kritiek die er was op dat moment op Eminem en de scene is verwoord in de teksten van deze track. Zelfs identificeert Eminem zichzelf met Marilyn Manson die op dat moment ook onder vuur lag in verband met een schietpartij in Columbine. De discussie over gewelddadige muziek en hoe dit invloed had op de jeugd was op zijn hoogtepunt op dat moment. Ik zie The Way I Am als de anthem voor de underdogs. Wanneer mensen je proberen te vertellen hoe je moet zijn, terwijl je eigenlijk gewoon je eigen weg wilt volgen, is dit de track om te luisteren. In een notendop: hoe meeste pubers zich voelen. En ik was nog niet eens een puber op dat moment, en je ziet nu hoe slecht het is afgelopen met me.

Levensbelangrijke Albums | Audioslave – Audioslave | #6

smallaudioslave

In de zomer van 2004 was ik in Indonesië. De hoogtijdagen van mijn puberteit, 14 jaar met een hanekam en een Rage Against The Machine shirt aan. Ik was vooral heel erg in mijn eigen wereld, altijd op zoek naar nieuwe muziek om mezelf in te verliezen en te verdiepen in de raarste feiten over hoe een bepaald album tot stand is gekomen. Op mijn 14e ben ik voor het eerst in aanraking gekomen met de muziek van Rage Against The Machine. Door mijn interesse in nu-metal wou ik als kleine jongen erachter komen wat die muzikanten het meest heeft beïnvloedt. Dan kom je al snel uit bij Rage Against the Machine, RHCP een klein beetje en natuurlijk heel veel grunge. Door mijn uitgesproken muzieksmaak kreeg ik al snel vrienden in Indonesië, vooral omdat ik mijn favoriete bands altijd op mijn shirts stonden afgebeeld. Ik raakte in gesprek met leeftijdsgenoten in Indonesië die me aanspraken op mijn bandshirts. Alle jongens daar luisterden op dat moment als bezetenen naar Audioslave. Ik kende Audioslave wel van naam, maar had me nooit verdiept in de band.

“It is Rage Against The Machine but different singer. The singer of Soundgarden.”

Ik was helemaal verbaasd dat ik dit niet wist. Rage Against The Machine was belangrijk voor me, maar Soundgarden was misschien nog wel belangrijker geweest toen ik heel klein was. Mijn oudste zus is van de grunge-generatie. 8 jaar ouder dan ik en ze draaide thuis, tijdens haar puberteit, alleen maar Nirvana, Soundgarden, Alice in Chains en Stone Temple Pilots. Soundgarden was veruit het meest opvallend. Black Hole Sun heeft de meest creepy akkoordenschema’s en de clip die 24/7 op MTV was te zien maakte het alleen maar creepier. Als kind was ik hier zwaar van onder de indruk. Ook die stem van Chris Cornell was uniek, de soul bleef je gewoon voor altijd bij. Op het moment dat Rage en Soundgarden voor mij samenkwamen werd ik me bewust dat ik een meestwerk had overgeslagen in mijn muziekcollectie. Toen ik terug was in Nederland van vakantie kocht ik meteen de plaat. Vervolgens jatte mijn oudste zus de CD en kreeg ik hem nooit meer terug. Maar toen kocht ik hem gewoon alweer, want ik kon niet zonder.

In mijn muziekcollectie zaten cd’s van Black Sabbath, Killswitch Engage, Slipknot, Hatebreed, Shadowsfall, OTEP en allemaal zware zware bands. Audioslave was het buitenbeentje in mijn cd-collectie. Het was daardoor ook de enige ‘rustige’ of ‘zachte’ cd die ik in mijn bezit had. Dat brengt ons naar het feit dat ik de zoetste herinneringen uit mijn jeugd heb overgehouden aan het debuutalbum van Audioslave. Ik kreeg mijn eerste officiële relatie op mijn veertiende, zij was ouder, dus ik moest wel veel indruk maken. Ook toen het erop neerkwam dat de gierende hormonen toe waren aan de volgende stap in onze relatie moest ik wel muziek opzetten zodat niemand in het huis ons kon horen. Ik kon natuurlijk wel ‘Iowa’ van Slipknot opzetten, maar waar is de romantiek? De enige cd die ik KON opzetten in deze situatie was Audioslave. Dus die cd ging erin, en de rest is geschiedenis. Vooral ‘Who You Are’ en ‘The Last Remaining Light’ geven mij nog steeds kippenvel omdat ik voor altijd terugdenk aan dat moment; niet in details overigens maar gewoon, hét moment is voor iedereen memorabel. Toch? Of ben ik de enige. Nou ja, rot dan maar op.

Maar precies zoals alle albums in deze lijst luister ik dit album ook nog wekelijks. Het album is zo goddamn powerful. Cornell’s stem op deze plaat is ongeëvenaard. Zijn gospel-achtige sound gaat hand in hand met de funk van Tom Morello en de plaat is van begin tot eind retestrak geproduceerd door Rick Rubin. En het artwork, man man man, het artwork van Storm Thorgeson, prachtig. Het album straalt gewoon ‘klassieker’ uit, en dat is het.

Like A Stone
Het is misschien een beetje morbide, maar vooral heel toepasselijk na de dood van Chris Cornell, maar ik heb een lijst van 15 liedjes die ik gedraaid wil hebben tijdens mijn uitvaart. 15 liedjes die vertegenwoordigen hoe verdriet en verlies klinken in mijn oren. Gewoon de 15 meest zielige en mooie liedjes die ik ken. ‘Like A Stone’ van Audioslave staat voor mij op de eerste plek. Dit perfecte liedje over eenzaamheid raakt me elke keer dat ik het hoor en toen ik hoorde dat Chris Cornell zelfmoord had gepleegd kwam het kei- en keihard binnen. Net zoals ‘Say Hello 2 Heaven’ en ‘Fell On Black Days’ komen deze typische eenzame songs van Cornell 10x zo hard binnen als normaal en lijkt het net alsof hij het allemaal bewust heeft geschreven. Het is heel eng, maar het is vooral heel erg zonde en zielig dat het op deze manier heeft moeten eindigen voor een legendarische artiest die wat mij betreft de meest soulvolle stem ooit had voor een blanke man. Rust in vrede, gigantische eindbaas die je bent. Je hebt enorm veel voor mijn muzikale ontwikkeling betekent en ik vergeef je dat je een album met Timbaland hebt gemaakt. Xxx

Levensbelangrijke Albums | Slipknot – Iowa | #5

Op mijn linkerarm heb ik een gigantische tatoeage van een dubbelzijdige geit. Deze dubbelzijdige geit is een ode aan de belangrijkste band in mijn leven. Die band heet Slipknot. Mensen kijken me altijd raar aan als ik ze vertel hoe belangrijk deze band voor me is, want ze begrijpen het vaak niet. De mensen die dat wel begrijpen zijn de mensen die zelf in die sleur hebben gezeten van hun muziek en hebben ervaren hoe het voelt als een band je leven kan redden. Het klinkt heel emo allemaal, maar dat is wat het is. Ik heb niet de makkelijkste jeugd gehad, ik had een redelijk comfortabel leven tot mijn 8e. Mijn ouders gingen scheiden en ze waren genoodzaakt om ons huis te verkopen waar we zo fijn woonden. Toen ik 10 was werd het huis verkocht en op dat moment moesten we verhuizen en een nieuw leven beginnen in een nieuwe woning. Dit maal met 1 van mijn ouders in plaats van allebei. Rond die tijd ging ik ook naar hardere muziek luisteren omdat dat het enige was waarin ik kon ontsnappen van wat er om me heen gebeurde. Het (levens!)belangrijkste album in dat gehele proces voor mij was ‘Iowa’ van Slipknot.

Als je dit album goed kent hoef ik je niet uit te leggen wat er zich afspeelt binnen het concept. Het album is zo ontzettend rauw, vies en agressief. Alle woede die ik voor de wereld had op dat moment (ik was 11, bijna 12) kon ik filteren door de agressie van Iowa. Al mijn negatieve emoties verdwenen op het moment dat deze plaat op ging. Zelfs als ik nu een slechte dag heb, en ik zet het album op, dan ben ik instant kalm. Therapeutische muziek. Ik was waarschijnlijk mijn jeugd niet heelhuids doorgekomen zonder deze plaat, zo belangrijk is Iowa voor me. De woede op het album is ook gemeend, de band was kwaad op de muziekindustrie omdat er bepaalde muziek van hun verwacht werd na hun succesvolle debuutalbum. Door die druk hebben ze eigenlijk hun middelvinger opgestoken naar de labels en dit album als anti-reactie gemaakt. Op een zekere manier ervaarde ik mijn leven ook zo op dat moment. Mensen die me goed kennen weten dat ik een heel positief en sociaal persoon ben. Ik denk dat omdat ik een positief leven erop wou nahouden dat ik als een soort van anti-reactie mijn middelvinger opstak naar mijn omgeving en de negatieve dingen die om me heen speelden wou ontwijken. Zo kon ik die negativiteit kwijt in de muziek van Slipknot en kon ik positief door met mijn leven.

Dit is een album waarover ik uren en uren kan doorpraten. Ik ben volledig geobsedeerd door deze plaat en deze band en alles wat er qua sfeer en gebeurtenissen om dit album heen hangen. Toen ik 11 was sloot ik mezelf altijd op in mijn kamer met de stereo op vol volume en toen ging ik het hele boekje van de cd doorspitten. Teksten, credits, dankwoord, foto’s, illustraties en natuurlijk de muziek – ik was volledig geobsedeerd met dit album.


Disasterpiece
Als ik kijk naar het hele oeuvre van Slipknot dan is mijn favoriete nummer aller tijden ‘Disasterpiece’. Het is zo’n ontzettend destructief nummer, de teksten zijn enorm bitter en de muziek heeft zo’n extreme textuur. Ik denk dat de teksten van dit lied me ook bepaalde dingen lieten afvragen: “Hate ain’t enough to describe me, somewhere between screaming and crying. I’m not supposed to be here, I’m not supposed to be.” Het hele gevoel van ontsnappen van een negatieve omgeving wordt zo goed omschreven in dit nummer, onbewust maar toch met een reden is dit mijn favoriet geworden omdat de boodschap me pakte.

Levensbelangrijke Albums | Michael Jackson – Dangerous | #4

jawel

Ik ben een kind van 1989 en ik ben opgegroeid in een huis waar altijd muziek werd gedraaid. Mijn moeder draaide voornamelijk jazz, soul, klassiek of musicals. Mijn vader daarentegen was meer van the Doors, 10CC, the Beatles en Michael Jackson. Michael Jackson was voor mij mijn grote popidool, zoals voor velen. De man is zo extreem belangrijk geweest in de ontwikkeling van de popmuziek, dat is niet te ontkennen. Als je in 1989 bent geboren en je groeit op in een huis waar Michael Jackson wordt gedraaid dan is er 1 album wat tijdens je eerste jaren extra veel is gedraaid: Dangerous. Misschien wel de meest duistere plaat die Michael Jackson ooit heeft gemaakt.

Dangerous is niet zomaar een plaat, het is een heel andere sound van Michael Jackson dan men gewend was in die tijd. Het was de eerste plaat in een reeks platen van Michael Jackson die niét geproduceerd was door Quincy Jones. MJ had ervoor gekozen om te werken met mensen zoals Teddy Riley die in die tijd de bazen waren op het gebied van edgy R&B die de crossover maakte naar popmuziek. De samples, de viezige beats, de ballads, de gospel – alles was net iets viezer dan wat je normaal gewend was van the King of Pop. Dangerous is zo’n gigantische mijlpaal in de R&B (en eigenlijk ook hiphop, s/o Heavy D) dat dit album een fundament was in de vorming van mijn eigen muzieksmaak. Ik durf wel bijna te zeggen dat dit album het allerbelangrijkste album in mijn leven is.


Keep The Faith
Er staat 1 uitschieter (positief hoor) op deze plaat en dat is ‘Keep The Faith’. Dit nummer is pure gospel, en ook wel echt het enige nummer op Dangerous was die richting op gaat. ‘Keep The Faith’ is climax na climax na climax. Kippenvel van begin tot eind, prachtig!

Levensbelangrijke Albums | Beastie Boys – Hello Nasty | #3

img_0174

Als ik één album moet noemen waardoor ik verliefd werd op hiphop, dan is het ‘Hello Nasty’ van Beastie Boys. Wellicht een rare keuze voor een zware Beasties fan maar dit album kwam op dát moment in mijn leven toen ik alle muziek aan het ontdekken was. In 1998 kwam het album uit, in de zomer van dat jaar. In de herfst van dat jaar werd ik 9, en de cd van ’Hello Nasty’ stond bovenaan mijn verlanglijst. ‘Intergalactic’ was een gigantische hit op dat moment en elke keer dat de clip op tv kwam zat ik vastgeroest achter het beeldscherm. Wát een clip en wat een dikke track, vandaag de dag draai ik hem nog steeds – minimaal twee keer per week.

‘Hello Nasty’ vind ik zeker niet het beste album van Beastie Boys maar het was het eerste hiphopalbum waar ik verliefd op werd, en het eerste hiphopalbum wat ik van voor naar achter heb geluisterd. Tracks zoals ‘Body Movin’, ‘Electrify’ en ‘Remote Control’ waren voor mij de soundtrack van hoe hiphop óók kon zijn. Op MTV waren rond die tijd voornamelijk clips te zien van andere rappers die of heel veel sieraden hadden óf heel veel wiet rookten terwijl ze in de stripclub waren. Of een combinatie daarvan. Anyway, het stereotype van hiphop anno 1998 trok me niet zo op zo’n jonge leeftijd. Ik vond het vooral tof dat het tegengeluid wat Beastie Boys maakten lieten zien dat ook humor en bullshit een eigen plek hadden in de hiphopscene. Door Beastie Boys ben ik de jaren daarna meer de hiphop gaan opzoeken met een gimmick, daarom ben ik ook een gigantische fan geworden van Eminem. Ik was overigens niet de enige op die leeftijd in mijn klas die fan was van de Beasties. Ik had een klasgenootje destijds op de basisschool genaamd Bob, die een spreekbeurt deed over Beastie Boys en hierin nog een shout-out deed naar mij (shout-out naar jou, Bob).

Intergalactic

De clip van Intergalactic kwam op zijn piekmoment misschien wel 20x per dag voorbij op MTV. Zo vaak dat de clip eigenlijk irritant werd, maar als ik de clip nu opnieuw bekijk dan realiseer ik me hoe geniaal en grappig de clip daadwerkelijk is. Het liedje zelf heeft ook zijn irritatie-factoor maar het is zo’n belachelijk lekkere track met zoveel goede beat switches dat ie nooit zal vervelen. Draai deze maar op mijn begrafenis.

(20)16 beste albums van afgelopen jaar

tumblr_lt0rvmhmxq1qzq4elo1-copy

16. Jimmy Eat World – Integrity Blues (RCA)
Een van mijn favoriete emo-bands uit mijn jeugd levert weer een prachtig album.

15. Anderson. Paak – Malibu (Steel Wool)
Zijn doorbraak is nog niet echt gelukt dit jaar, maar gaat dat gebeuren wanneer Dr. Dre zijn volgende album produceert? Alsnog een geniaal (derde) tweede album.

14. Childish Gambino – Awaken, My Love! (Gladstone)
Nooit zijn ‘ik ben ook muzikant’ move gesnapt, maar dit album pakt me wel.

13. Kanye West – The Life Of Pablo (GOOD Music)
Kanye op zijn best, maar niet zijn beste album.

12. Bon Iver – 22, A Million (Jagjaguwar)
Mooiste plaat van het jaar opgenomen in een blokhut.

11. Korn – The Serenity Of Suffering (Roadrunner)
De comeback van KoRn, alleen maar toffe tracks!

10. Young The Giant – Home Of The Strange (Fueled By Ramen)
Een band die ik vanaf het begin al volg, en dit is tot nu toe hun beste plaat.

9. Deftones – Gore (Reprise)
Heel mooie plaat van een van mijn favo bands & het grappige aan deze plaat is dat het een zware emo-vibe heeft. Alsof 30 Seconds To Mars (1e album) harder is gaan spelen.

8. Gojira – Magma (Roadrunner)
Volgens velen het album van het jaar, maar op zijn minst een meesterwerk te noemen.

7. Biffy Clyro – Ellipsis (14th Floor)
Mijn favoriete band levert weer een heel tof album wat typisch Biffy is.

6. Kvelertak – Nattesferd (Roadrunner)
De Noorse hipsters leveren precies het album wat ze als 3e album aan de fans moesten geven.

5. Michael Kiwanuka – Love And Hate (Interscope)
Geen woorden voor de pracht van dit album, ik had nooit gedacht dat Danger Mouse & Kiwanuka zo goed samengingen.

4. Touché Amoré – Stage Four (Epitaph)
Na mijn kennismaking met Jeremy Boln deze band gaan checken en direct verliefd geworden op dit album.

3. A$AP Ferg – Always Strive And Prosper (RCA)
Beste hiphop album van het jaar met veel afwisseling maar toch altijd de vuiligheid van Ferg.

2. Hesitation Wounds – Awake For Everything (6131)
Drummer van Slipknot & zanger van Touché Amoré vormen samen een band en maken een album wat exact al mijn emoties aanspreekt.

1. Thrice – To Be Everywhere Is To Be Nowhere (Vagrant)
Deze ex-emo-band klinkt enorm Amerikaans, wat ik normaal gesproken totaal niet voel, maar ze brengen het zo vies en ongepolijst dat ik het heerlijk vind.

0. Favoriete liedjes van 2016

De 10 mooiste liedjes van 2016

ty

In willekeurige volgorde, want ik kon geen keuze maken.

Twenty One Pilots – Heathens
Waarschijnlijk de meest commerciële pokoe dit jaar die ik veelvuldig heb gedraaid. Het is gewoon een heel goed liedje, klaar.

Gone Is Gone – Starlight
De band is gewoon heel tof, maar dit liedje is zo intens prachtig. Kippenvel.

Ty Dolla $ign – Juice
Beste moderne soulsong van dit jaar.

Touché Amoré – Benediction
Zoveel New Wave invloeden in dit liedje van deze geweldige band. Album is een hele grote aanrader maar dit liedje in het specifiek raakt mijn ziel.

Biffy Clyro – Friends And Enemies
Beste liedje van het album, zonder twijfel. Jammer dat het geen single is geworden, maar is ie misschien net iets te complex voor.

Young The Giant – Nothing’s Over
Het album zelf is al heel mooi, maar dit liedje omvat alle redenen om van deze band te houden. Dit is precies hun sound.

Thrice – Black Honey
Muzikaal hoogtepunt van het beste album van het jaar.

Bon Iver – 00000 Million
Misschien wel het meest subtiele en mooie liedje van het jaar. Huilen.

White Lung – Below
Klinkt als Lady Gaga die in een emo-punk band zit. Geweldig.

Kvelertak – 1985
Meest vrolijke liedje van het jaar maar ik wil alsnog iedereen in elkaar slaan als ik dit nummer hoor.

Levensbelangrijke Albums | The Clash – London Calling | #2

clashsmall

Zoals meesten van mijn generatie begon punk voor mij bij bands zoals Blink-182 en Sum41, wat vervolgens evalueerde in de emo-genres zoals Alkaline Trio, Jimmy Eat World en At The Drive-In. Maar zoals ik altijd interesse heb gehad in de oorsprong van muzieksoorten ging ik op zoek naar de grondbeginselen van de punk. Ik kwam al snel uit bij bands zoals Sex Pistols en the Clash. Sex Pistols vond ik helemaal niks, maar the Clash werd direct een obsessie van me. London Calling is hún klassieker, daarover gaan we niet in discussie. Die plaat is zo extreem veelzijdig dat ongeveer alle genres langskomen en in aanraking komen met de punk die ze de twee albums daarvoor al maakten. Een album wat zoveel kanten kent dat het nooit zal vervelen. Door de veelzijdigheid van de punk die voorbij komt op het album en de veelzijdigheid van de teksten (zowel kritisch als humoristisch) is dit album voor mij altijd de basis van punk geweest, en dat is het nog steeds.

London Town
Bijna 40 jaar na het verschijnen van Rude Boy, een film/docu over het verhaal van de roadie van the Clash, verschijnt er een speelfilm waarin the Clash een bijrol speelt. Een film over een jongen die via zijn moeder in persoonlijk contact komt met the Clash, die al erg geromantiseerd eruit ziet door de trailer.

Train in Vain
Ik was 10 jaar toen ik voor het eerst London Calling ontdekte, ik was 16 toen ik hem kocht op vinyl op een rommelmarkt in Berlijn. Tussen mijn 10e en 16e levensjaar heb ik het album meegesleept, digitaal, van mp3-speler naar mp3-speler. Ik had standaard London Calling bij me. Wanneer ik met klasgenoten van de middelbare school onder invloed was na een goede avond doorzakken, greep ik op de terugweg naar huis, op de fiets, altijd terug naar 1 specifiek nummer van London Calling. Dat was ‘Train in Vain’. Geen idee waarom, maar dat nummer gaf me altijd de motivatie om thuis te komen, ook al was ik helemaal naar de tering. Nog steeds als ik het nummer luister ben ik direct zielsgelukkig.

Levensbelangrijke Albums | System Of A Down – Toxicity | #1

websoad

Toen ik Chop Suey voor de eerste keer hoorde was ik the Box aan het kijken na een schooldag op de basisschool, ik zat toen in groep 8. Ik was in die tijd diep in Slipknot’s ‘Iowa’ en Soulfly’s ‘Primitive’, twee albums die ik vandaag de dag nog steeds veel luister. ‘Toxicity’ was net uit en de Twin Towers waren gevallen, het was een periode dat iedereen om me heen een gigantische haat kreeg voor alles wat met de Islam te maken had. Ik had dat totaal niet, want zo ben ik niet opgevoed door mijn moeder. Mijn moeder heeft mijn zus en mezelf altijd op laten groeien in multiculturele omgevingen en met alle religies over de vloer. Ik zat met veel kortzichtige kinderen in groep 8, die stuk voor stuk niet begrepen waarom ik naar een band als System of a Down luisterde terwijl de zanger precies leek op Osama Bin Laden. Ook was er veel kritiek op de woorden ‘selfrighteous suicide’ ten tijde van 9/11, maar ik trok me er niks van aan. Het ging me om de muziek en die greep me bij de ballen.

New York
System of a Down was de eerste band waarbij ik me besefte dat humor, kritiek en agressie hand in hand konden, in de vorm van metal. Dit besef kwam als eerst op het moment dat ik een week na 11 september in New York was met mijn moeder en mijn zus. We waren in de Virgin Megastores op Times Square en op zo’n ouderwetse luisterpaal kon ik het hele album voor de eerste keer beluisteren. De koptelefoon ging op, mijn airguitar kwam tevoorschijn en ik zong de hele winkel bij elkaar, zonder gene. Ik kocht het album meteen en ik draai het album vandaag de dag nog steeds, met regelmaat. Het album is een hard, lyricaal grappig en enorm kritisch, rauw geproduceerd meesterwerk en zonder twijfel de beste plaat die deze band ooit gemaakt heeft.

Needles
Van alle liedjes op het album is ‘Needles’ het meest geniale liedje. Het liedje heeft een zeer kritische ondertoon maar doordat het refrein gaat over een lintworm verwijderen uit iemands reet laat het je eerder lachen dan nadenken.